Bugün itibariyle oğluş tam 20 aylık oldu... Artık çocuk oldu bizimkisi. Bebek hallerini özlüyor muyum; bazen... Ama her zamanın tadı ayrı bir güzel oluyormuş...
Bu ay itibariyle Erdem;
- Koltukların tepelerinden inmez oldu, koltuk tepelerinde otobüsçülük oynuyor, kendisi otobüs şöförü, bütün arkadaşlarını sıralıyor arkasına, minnoş, kurbağa, winnie, minik kuş hepsi oturcak, tek tek annesine getirtiyor,
- Çok tehlikeli hareketlere başladı, sandalyelere bir güzel tırmanıp, masaya, masadan pencere kenarlarına basmaya çalışıyor, dışardaki otobüs ve arabaları izliyecekmiş, Allahtan masaya ayakla basmak yasak, onu bildiği halde gözümün içine bakarak yapmaya çalışıyor, ama yasakları deldirmemeye çalışıyoruz,
-İki kelimeli cümleleri arttırıyor; Çamaşır makinesi bitince "Çamaşıııı bitttttiii"; bu ara merakla izlediği Peppe bitince "Peppe gitti"; arabalarını ters çevirip"Takla attı" diyor,
-Beni ne kadar seviyosun diye sorunca "çoookk" diyor,
- Bana kitap getirip "oku oku" diyor, pek tatlı söylüyor,
- Büyüklerin yaptıklarına, yerlerine göz dikmeye başladı, yemeğini babasının yerine oturup yiyecekmiş, babası koltuğa uzandıysa, kendi de uzanıp üzerine battaniye çekip babası gibi yatcakmış, beni oturduğum yerden kaldırıp annnenin oturduğu yere oturcakmış falan filan...
Liste böyle uzayıp gider, kendini büyümüş zanneden minnoş oğlum altını çok zor değiştirtir oldu, sırf bu yüzden şu tuvalete eğitimine başlayasım var, zaten zor değiştiritirdi şimdi iyice zorlaştı.. Henüz daha başlayamadık.
Sinirlenince çığlıkları devam ediyor, çok çeşitli yöntemler denememle birlikte bir gün daha iyiyken diğer gün daha kötü olabiliyor. Bir çözüm bulamadık. Böylelikle, bir ayımızı daha geride bıraktık, kimi zaman sıkıntılı günler olsa da bir insanın gelişmine anı anına tanık olmak, bambaşka birşeymiş hele bir de gelişen, değişen, büyüyen insan "canınızsa" çok daha başka birşey....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder