Oğluş 23 üncü ayını bitirdi. İki yaşımızı bitirmemize günler kaldı. Bu seneki doğumgünü hazırlıklarımız gecen seneki gibi organize değil. Daha doğrusu şu an için hiçbir hazırlığımız yok. Ama oğluma iki önemli süprizimiz var, anneannesi ile babannesi doğumgününde bizi yalnız bırakmıycaklar tıpkı doğduğu günki gibi bizimle olcaklar inşallah...Son 20 gündür Erdem iyice büyümüş gibi geliyor bize. Tam bir çocuk oldu.
23 üncü ay itibariyle Erdem;
- Ardarda cümleler kuruyor,
- Alakasız şeyleri birbirine benzetmeyi çok seviyor,
- Bişeyler isteyeceği zaman "annecim" "babacım" diyor,
- Tekerlemeleri ve şarkıları kendi çapında söylüyor,
- Tarkanın "öp öp" en sevdiği kudurma şarkısı,
- Harflere merak sardı,
- Puzzlelara ilgisi iyice arttı,
- Tuvaleti geldiğine ve yaptığına dair sinyalleri artırdı,
- Arada gelip "canım annem" diye sarılmalara başladı,
- 6 tane daha çıkacak dişi kaldı,
- Öğlen uykusuna yatmak zorlaştı,
- Bir yerlere gitmek için tutturmalara başladı,
- Yemek vakitleri dergiyle başlayıp, çizgi filmle sonlanmaya başladı, (Annesinin ruh sağlığı için)
- Emziği sormamaya başladı,
- Tepetaklak olan uyku düzeni hala yoluna girmedi
Erdemin hastalıktan sonra keyfi yerinde, emziği tamamen unuttuk, emzik sonrası bir hafta süren gece uyanmaları ve geri dalmasındaki sıkıntıları normale döndü, ama ne yazık ki erken kalkmadığı ve öğle uykusuna 14:00 dan önce yatmadığı sürece gece çok zor uyuyoruz. Uyutmak bir, bir buçuk saati alıyor. Şimdiye kadar buna alışık olmayan ben gece geç yatan çocuğun zorluğunu şimdi daha iyi anlıyorum. İngilterede erken kalkmak önemli bir sorun,20 gün öncesine kadar sabah saat sekizde hava bildiğiniz zifiri karanlıktı. Erdem yedi de uyandığında ister istemez tekrar uyutmaya çalışıyordum. Neyseki şimdi sabah sekizde hava aydınlanmış oluyor. Belki böylece uyku saatlerimiz biraz daha düzene girer, pek umudum yok ama!!!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder