Oğlum 2 yaşında...

İki sene önce 19 Mart sabahı 07:20 de aldım seni kucağıma... Bir çok duyguyu birarada yaşadım iki senede... Bir anda üzülürken bir anda çok sevindim, bir gün sinirlenip, diğer gün çok güldüm ... Çok okuyup çok uyguladım, çok okuyup hiç bir şey yapamadım... Hayatta bir kokunun, bir bakışın, bir gülüşün ne çok şeye değer olduğunu anladım...

Oğluşun doğmugününde anneannemiz, babaannemiz bizleri yalnız bırakmadılar... Geçen seneki gibi çok organize olmasa da güzel bir doğumgünü oldu. Erdem bu sene iyice farkındaydı doğumgününün, "Erdem iki yaşında oldu" "Abi oldu" diye diye dolandı etrafta... Oğlumun çok iyi anlaştığı Taner abisi, Ceray ablası, Sirini amcası ve Sallini teyzesi de  sağolsunlar oğlumu mutlu ettiler...

Erdem iki yaşını bitirmesi ile artık iyice herşeyini anlatır oldu... Konuşurken zarfları kullanmaya başladı, "Ben de uyuycam", "Benim biraz karnım acıktı", "Araba nerede, bilmem ki nerde."...  Arabaların markaları ise en çok ilgilendiği konu şu aralar, "mavi nissan", "siyah mini cooper", "lacivert bmw"... Bu arada bizim de markaları yanlış söylemememiz gerekiyor, yanlış söylersek kızıyor, bu marka merakı birkaç aydır var, herşeyin markasını soruyor, "markası ne? "...  Hepsini öğrenmesine gerek yok diye düşünüp söylememeye çalışıyoruz ama ne yapıp edip öğreniyor... Bir de harf takıntısı başladı ve izlediği bbc çocuk kanalından ingilizcelerini öğreniyor, her ne kadar bu beni biraz rahatsız etse de pek bişey yapamıyorum... Türkçe bildiği rakamların ingilizcelerini de patır patır söyler oldu. İki yaşımızı çığlıklarla karşıladık, öyle de devam ediyor. Kızma, sinirlenme, bağırma durumları hat safhada, iki yaş sendromunu fazlasıyla yaşasak da geçicek umuduyla sabrediyoruz... En son beklediğimiz köpek dişi de çıktı, şimdi sıra son dört azı dişimizde...

Ve böylece bir yaşımızı daha bitirdik...

NOT: Bir ilkbahar günü doğdun oğluşum, ömrün de hep ilkbahar güzelliğinde olsun... İyi ki geldin hayatımıza... Nice güzel yaşlara bitanem...