Kreş maceramızda ikinci haftayı tamamladık. İlk hafta oğluşa ben eşlik ettim, aşağıda ben beklerken onlar öğretmeni ile yukarı çıkıyorlardı.
Biraz buruk bir duygu!! Hele de benim gibi son bir seneyi sarmaş dolaş baş başa geçirmişsseniz, "canınızı" başka birine emanet etmek zor oluyor.
İlk hafta, aşama aşama gittik okulumuza, önce iki saat, sonra kahvaltı daha sonra öğle yemeği, sonrasında uyku...Beni yarım saatte bir ona çaktırmadan bakmaya çıkardılar.
İkinci hafta yavaş yavaş tam güne geçtik. Ben de tam gün iş başına:(
Annesi gibi biraz mesafeli olan oğluşum çocukları hep beraber atlayıp zıplarken görünce, şok olmadı değil tabi. Okulun psikoloğu yavaş yavaş alışacağını onun için önemli bir aşama olduğunu söyledi. Önce çok kalabalığa sokmadan yanına birkaç çocuk alarak alıştırmaya çalıştılar.
Sabahları zor oluyor. Giyinmek istemiyor, balkondan öğretmenimize bakıyoruz, onu görünce heycanlanıp daha ılımlı yaklaşıyor. Apar topar giyinip kendimizi kapıda buluyoruz, anneannesiyle ogluş kreşe ben de işe anca yetişiyorum.
Akşam ben almaya gidiyorum, "Aaaa annem işe gitmemiş diyor..." benim orda oturup onu beklediğimi zannediyor kuzucuk... Ve bu olayın en zor kısmı akşam çok yorgun geliyor beraber az zaman geçiriyoruz ve uykusu geliyor.
Şimdilik böyle, çok kötü değil ama zamana ihtiyacımız var. Hep beraber alışacağız herhalde...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder