28. Ay...

Biraz gecikmeli bir yazı oldu, hayatımız koşturmacayla geçtiği için fotoraf yükle, yazı yaz eskisi kadar kolay olmuyor. Erdem 28 nci ayını bitidrdi, 2,5 yaşımıza tam iki ay kaldı. Kreşe başlayalı da nerdeyse iki ay olacak.  Bu iki ay, Erdem için zor olduğu kadar benim için de zor ve yorucu geçti. Babamız da burada olmadığından, oğluşu sabah kreşe götür, akşam kreşten al, banyomuz, oyunumuz, yemeğimiz derken bir bakmışız yatma saatimiz gelmiş. Kreşte yorulduğundan bizimkisi 21:30 gibi  uyur oldu. İngilteredeyken uykusunu açıyor diye uyku saatimizden çıkardığımız kitaplar kreşle birlikte tekrar uyku saatimizin içine girdi.  Çok da iyi oldu.

Bu ay itibariyle Erdem;

- İlk defa saç traşı oldu,

- Havalara zıplamaya başladı, koltuk ve yataklarda zıplama en sevdiği oyunlar arasına girdi,

- Sorular çok fazlalaştı, neden, niçin, nooldu, o kim gerekli gereksiz herşeyi sorar oldu,

- Konuşması ilerledi,

- Kreşin etkisiyle mi bilmiyorum ama çok hareketlendi, yerinde pek durmamaya başladı

şimdilik bu kadar. Yeni kitaplarımız, bazılarının ingilizceleri vardı ama Türkçe de bulunsun diye yine de alıyım dedim.

Sabahları okula giderken türlü diyologlar yaşanıyor aramızda," Anne bugün okul tatilmiş.", "Anne sen okula git ben işe.", "İş ayakkabılarını giyme pumaları giy".... gibi isteklerine karşılık kararlı olmaya özen göstererek ve her gün okula hangi arabamızı götürsek arkadaşlarımıza hangisini göstersek şeklindeki ikna turları ile okulumuza gidiyoruz. İki ay oldu ama hala kaçış yolları arıyor, okula gidince de kimi zaman güzelce ayrılıyoruz, kimi zaman mızırdanarak, ama akşam dönüşte de ben okulda kalıcam, biraz daha oynıycam demeyi ihmal etmiyor.

Geçen gün güldüğüm bir sözünü yazıyım da ilerde hatırlarım.

Dedesi Erdemi poposuna vurup sevmiş, bizim ki "Dedecim vurma ben karpuzmuyum!" demiş... Çocuk işte...