29. Ay...

Nihayet, 2,5 yaşımıza bir ay kaldı neden bu kadar bekliyorsam daha da büyümesini, oysa eski fotolara bakınca bir de Nehir bebeği kucağıma alınca bir kez daha anladım ki özlüyorum o hallerini... Bir sene önce bile ufacıkmış, oysa o zaman baya büyümüş geliyordu gözüme...

 

 

Ağustos 2012'deki fotoğraf 2 yaş sendromumuza uygun bir foto oldu. Büyürken, hepimizde olduğu gibi, hırsları, inatları, istekleri, mutsuzlukları ve mutlulukları da büyüyor oğluşumun...Çok mutluyken, birden tam tersine dönüyor ruh hali, bir şeyi çok yapmak isterken birden yapmıycam oluyor en istediği şey...Böyle şeyler artık, büyüme, gelişme kısmına eklenenler... Kendini kanıtlama çabaları...  

 

Okul günlerimiz her zamanki gibi, sabah okula gitmeyelim söylemlerinden sonra sarı arabamızı mı götürelim, yoksa kırmızıyı mı götürelime karar verirken giyinmeye ve okula gitmeye ikna olma şeklinde...

 

Ağustos ayı çok hareketli geçti ailemizde, bol doğumgünlü, bol neşeli, bol bayramlı ve hep beraber geçirdiğimiz bir ay oldu... Ağustosun başında Nehirimiz geldi,  8 Ağustosta kocacığımın yeni yaşını kutladık, Nehir dolayısıyla annanemiz, teyzemiz, eniştemiz, Diloşumuz  bizi yalnız bırakmadılar ve tam bir bayram oldu. Ağzımızın tadı hep böyle olsun inşallah... Ufak bir detayı unutmuşum aslında bayramdan önce Erdem nezle oldu, burun akmaya, geniz tıkanmaya başladı ama kreş hastalığı işte o kadar alıştık ki artık, bir haftada geçer inşallah deyip yolumuza devam ediyoruz...Allah daha büyük sıkıntılar göstermesin...