Emziksiz Hayata Alışmak ...

Emziği bırakalı tam 10 gün oldu. Erdem ilk defa bugün hiç sormadı emziğini. Başlangıç hikayemizi geçen postta yazmıştım. Aniden, istediğimiz ama planlamadığımız bir zamanda çıkıverdi emzik hayatımızdan...Bir sürü değişiklikle birlikte.

Sürekli bir bağımlılığımız yoktu, ama  battaniye, emzik ve müzikli tavşan üçlüsü olmadan da uyumuyorduk. Akşam genellikle saat 21:00 gibi pijamalarımızı giyip, süt ve birkaç kitaptan sonra babamıza iyi geceler diyerek odamıza gidiyor ve pışpışlandıktan sonra uykuya dalıyorduk. Uyumamız ise genelde 21:30-22.00'yi buluyordu.  Gece uyanmalarında da, aman uykusu açılmasın diyerek atmaca gibi fırlayan ben oğluşa emziğini veriyor ve tekrar yatağıma dönüyordum. Diş çıkarma dönemlerinde ise gece uyandığında uzun süren ağlamalarımız oluyordu. 

Emziği bırakmamızla birlikte Erdem ilk üç gün hergün uyku zamanı geldiğinde emziğini sordu. Yırtılmış emziğin kötü olduğunu, isterse verebileceğimi söyledim. Birkaç kez getirdim, ağzına aldı ve geri çıkardı, sonrasında ise emziği sorup açıklamasını aldıktan sonra istermisin annecim dediğimde, hayır anlamında başını salladı. Ben de getirmedim. Emziği daha az sormaya başlayınca kendi atmasını sağlamak için emziğimizi sincaplara atabileceğimizi, onların da ağlayan bebeklere götüreceğini söyledim. Atabilir düşüncesiyle camı açtım ama atmadığını görünce bir daha atma teşebbüsünde bulunmadık, sonra sorma sıklığı da azaldığından emziği ortadan kaldırdım.

Emziği unuttuk saylır. Ama emziksiz uyumaya alışmak Erdemi de bizi de biraz zorladı. İnternette, bloglarda, nurturiada herkes bir hafta sıkıntı çekebileceklerini ama ondan sonra alışacaklarını söylüyordu. Evet bir hafta özellikle ilk günlerinde Erdem bizi biraz yıprattı. Öğlen uykuları gecikti, emziği bulamıyınca gece uykusundan ağlayarak uyandı, kitaplardan sonra yatağına isteyerek giden ve pışpışlatmaya izin veren çocuk onu da istemez oldu. Biz de uyku saatlerini biraz ileri çektik. Şimdi kucağımızda kitap okurken uykuya dalıyor, henüz eskisi gibi odasında pış pışlanmak istemiyor. Öğlen 14:00, 14:30 gibi yatıp iki iki buçuk saat uyuyan oğluş 16:30-17:00 gibi kalkıyor. Akşam ise ne olcağı belli olmuyor. 22.00- 23:30 arasında değişiyor. Bu arada anladım ki geç yatsın geç kalksın mantığı pek de bana göre değilmiş. Akşam iki saat kendime ayıracak vakit kalmadı mı daha da yorgun hissediyorum...

Emzik hikayemiz bu kadar. Şimdilik emziğin kendisi çıktı hayatımızdan ama etkileri azalarak da olsa devam ediyor. Geçici bir süre emziksiz uyusunda nasıl olursa olsun desek de yatağında kendi kendine uykuya dalması üzerine çalışmak lazım...